[[{"content_id":9887,"content_number":0,"portal_id":144,"lang_id":"fa","content_title":"کسب مقام برتر توسط خانم عاطفه بابادوست در مسابقه \"زمزمه های روان\"","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"آثار برتر مسابقه "زمزمه های روان" که به مناسبت روز دانشجو و به همت اداره کل دانشجویی برگزار شده بود، در دهه مبارک فجر انتخاب و در سایت این اداره کل در دسترس علاقه مندان قرار گرفت.\r\n\r\nشایان ذکر است، در هفته خوابگاه از برگزیدگان، تقدیر به عمل می آید.\r\n\r\nسرکار خانم عاطفه بابادوست دانشجوی این مرکز به کسب مقام برتر رشته ی شعر طنز نائل آمدند که به ایشان این موفقیت را تبریک گفته و آرزوی طی کردن پله های ترقی را با کمک خداوند متعال برای ایشان آرزومندیم \r\n\r\nمتن شعر \r\n\r\nبسم الله الرّحمن الرّحیم\r\n\r\nنام دانشگاه:دانشکده حضرت فاطمه (س) قائم شهر-مازندران\r\n\r\nعنوان شعر:خوابگاهنامه( شعرطنز)\r\n\r\nسراینده:فاطمه بابا دوست\r\n\r\nآذر1392\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n-----------------\r\n\r\nخوابگاهنامه\r\n\r\n \r\n\r\nبه روزی چنان گرم  بودست و تفت\r\n\r\nکه آتش گرفتی همه چاه نفت\r\n\r\nبیامد بشارت مرا که ای جوان!\r\n\r\nبیا و جواب سوالت بدان\r\n\r\nکه آمد نتایج همی روی سایت\r\n\r\nببین تا شود روز تو همچو نایت(شب)\r\n\r\nو من پر ز ترس و پر از دلهره\r\n\r\nبشد کامپیوتر لولو خورخوره\r\n\r\nبکردم بسی نذر و صدها نیاز\r\n\r\nبخواندم خداوند بنده نواز\r\n\r\nپس از لحظه های پر از التهاب\r\n\r\nبشدآشکارا به نزدم جواب\r\n\r\nبگشتم قبول اندر آن رشته ای\r\n\r\nکه بودم برآن عاشق و کشته ای\r\n\r\nو دانشگهش بود برمن عجیب\r\n\r\nچگونه شدم من قبول ای حبیب!\r\n\r\nنهاده برآن نام فرهنگیان\r\n\r\nدل پیر می شد هم ازآن جوان\r\n\r\nلبم همچو پسته چه خندان شدی\r\n\r\nهمه آسمانم چراغان شدی\r\n\r\nبدادم خبر من به این و به آن\r\n\r\nنبودی چو من شادمان درجهان\r\n\r\nچوبشنید هرکس ز من این خبر\r\n\r\nبگفتا که گشتی بسی نامور\r\n\r\nکه هفخوان رستم تو رد کرده ای(1)\r\n\r\nسر خود تو بالا ز حد کرده ای\r\n\r\nو حکمی برای تو تعیین شود\r\n\r\nحقوق تو هر ماهه تامین شود\r\n\r\nهمان دم که گردی تو فارغ ز درس\r\n\r\nسریعا معلم شوی تو مترس\r\n\r\nز مردم شنیدستم اینها و شاد\r\n\r\nبگشتم به خود غره وپر زباد\r\n\r\nسری پر غرور و دلی پر سرور\r\n\r\nبکردم من آینده ی خود مرور\r\n\r\nبه هرکس رسیدم بگفتم همان\r\n\r\nکه گردم به زودی چنین و چنان\r\n\r\nدو چشمش پرآب و لبش پر زآه\r\n\r\nکه ای کاش ما را بدآن جایگاه\r\n\r\nچه شبها و روزان پررمز و راز\r\n\r\nشدم غرق در فکر دور و دراز\r\n\r\nسرانجام آمد گه سرنوشت\r\n\r\nشدم راهی انگار سوی بهشت\r\n\r\nبرفتم همی سوی دانشگهم\r\n\r\nکه بود آرزویم درآن پانهم\r\n\r\nبدیدم که رویش چُنان ماه بود\r\n\r\nچه کس از درون وی اگاه بود؟!!!!\r\n\r\nهمان دم به من داده شد یک کلید\r\n\r\nبرو به اتاقت اتاق جدید!!!\r\n\r\nکه زین پس بُوَد نام آن خوابگاه\r\n\r\nبخوابی در آن هرشب و شامگاه\r\n\r\nببردم همی با خودم کیف و رخت\r\n\r\nاتاقی بُد آنجا پراز میز و تخت\r\n\r\nگزیدم یکی تخت ازآن میان\r\n\r\nنهادم بساط خودم روی آن\r\n\r\nنگاهی فکندم به سرتاسرش\r\n\r\nکه جاییست اینجا که تا آخرش\r\n\r\nبباید که مانم درآن هرچه هست\r\n\r\nکه از ملک سلطان برایم سراست\r\n\r\nو وارد شدندی تنی هفت وهشت\r\n\r\nدلم زآمَدَنْشان بسی شاد گشت\r\n\r\nبکردم سلام و بدادم درود\r\n\r\nبگشتیم یاران جانی چه زود\r\n\r\nچو شب گشت آمد به ما وقت خواب\r\n\r\nگرفتیم از تخت ها هم جواب\r\n\r\nچو بر روی بالش نهادم دو گوش\r\n\r\nز چوبان تختم برآمد خروش\r\n\r\nشنیدم که میگفت بامن سَخُن\r\n\r\nکه شر خود از روی من کم بکن\r\n\r\nیکی جیرجیر و یکی قارقار\r\n\r\nیکی هم صدایش بسان قطار\r\n\r\nو شد خواب آن شب به ما زهر مار\r\n\r\nچو خوابیدن اندر دل کارزار\r\n\r\nسحرچون برآمد بلندآفتاب\r\n\r\nبه چشمم شده این همه چون سراب\r\n\r\nکیم؟چیستم؟من کجایم؟بگو\r\n\r\nکجا بود این جا و این گفتگو؟\r\n\r\nبیامد همه چیزناگه به یاد\r\n\r\nپریدم ز تخت خودم همچو باد\r\n\r\n((کنم تخت خود را مرتب چنان\r\n\r\nنباشد چو آن تخت اندر جهان))\r\n\r\nچپاندیم هرچیز را در کمد\r\n\r\nبه تردستی چون ما به عالم نَبُد\r\n\r\nهمانجا که بودی چو میدان جنگ\r\n\r\nشده صبحدم چون گلستان قشنگ\r\n\r\nبگشتیم خسته ازآنکادر تخت\r\n\r\nشدیم ما گرسنه ازآن کار سخت\r\n\r\nبرفتیم بهر غذا سوی سلف\r\n\r\nدرآنجا یکی گربه بُد زشت و جلف\r\n\r\nچو دیدیم گربه بکردیم داد\r\n\r\nوز آن داد در رفت گربه چو باد\r\n\r\nاز آن دم چنان بود احوال ما\r\n\r\nشده زندگیمان نظافت خدا\r\n\r\nمرا نیست زین گفتنی ها مجال\r\n\r\nکه گویم کمی بیشتر حسب حال\r\n\r\nولی باید آن را به انصاف دید\r\n\r\nنباشد شرایط دراین حد شدید\r\n\r\nبه هرجا بُوَد چند هم نیکویی\r\n\r\nنباشد فقط کارمن بدگویی\r\n\r\nکه باشند یاران همخوابگاه\r\n\r\nهمانند خواهر در این جایگاه\r\n\r\nبگوییم حرف دل یکدگر\r\n\r\nبخندیم ماها ز غم بیخبر\r\n\r\nو آن سرپرستان چُنان مادرند\r\n\r\nهمی گاه از مادرم بهترند\r\n\r\nولی کاش یک کار بهتر کنند\r\n\r\nز سخت گیریش کاش کمتر کنند\r\n\r\n1-هفخوان در این مصرع همان هفت خوان است که به خاطر وزن شعر به این صورت نوشته شده است.\r\n\r\n ","content_html":"

آثار برتر مسابقه \"زمزمه های روان<\/strong>\" که به مناسبت روز دانشجو و به همت اداره کل دانشجویی برگزار شده بود، در دهه مبارک فجر انتخاب و در سایت این اداره کل<\/a><\/strong> در دسترس علاقه مندان قرار گرفت.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شایان ذکر است، در هفته خوابگاه<\/strong> از برگزیدگان، تقدیر به عمل می آید.<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سرکار خانم عاطفه بابادوست <\/strong>دانشجوی این مرکز به کسب مقام برتر رشته ی شعر طنز<\/strong> نائل آمدند که به ایشان این موفقیت را تبریک گفته و آرزوی طی کردن پله های ترقی را با کمک خداوند متعال برای ایشان آرزومندیم <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

متن شعر <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بسم الله الرّحمن الرّحیم<\/em><\/strong><\/p>\r\n\r\n

نام دانشگاه:دانشکده حضرت فاطمه (س) قائم شهر-مازندران<\/strong><\/p>\r\n\r\n

عنوان شعر:خوابگاهنامه( شعرطنز)<\/strong><\/p>\r\n\r\n

سراینده:فاطمه بابا دوست<\/strong><\/p>\r\n\r\n

آذر1392<\/strong><\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

-----------------<\/p>\r\n\r\n

خوابگاهنامه<\/strong><\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

به روزی چنان گرم  بودست و تفت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که آتش گرفتی همه چاه نفت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بیامد بشارت مرا که ای جوان!<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بیا و جواب سوالت بدان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که آمد نتایج همی روی سایت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ببین تا شود روز تو همچو نایت(شب)<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و من پر ز ترس و پر از دلهره<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بشد کامپیوتر لولو خورخوره<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بکردم بسی نذر و صدها نیاز<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بخواندم خداوند بنده نواز<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

پس از لحظه های پر از التهاب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بشدآشکارا به نزدم جواب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگشتم قبول اندر آن رشته ای<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که بودم برآن عاشق و کشته ای<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و دانشگهش بود برمن عجیب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چگونه شدم من قبول ای حبیب!<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نهاده برآن نام فرهنگیان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

دل پیر می شد هم ازآن جوان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

لبم همچو پسته چه خندان شدی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همه آسمانم چراغان شدی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بدادم خبر من به این و به آن<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نبودی چو من شادمان درجهان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چوبشنید هرکس ز من این خبر<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگفتا که گشتی بسی نامور<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که هفخوان رستم تو رد کرده ای(1)<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سر خود تو بالا ز حد کرده ای<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و حکمی برای تو تعیین شود<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

حقوق تو هر ماهه تامین شود<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همان دم که گردی تو فارغ ز درس<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سریعا معلم شوی تو مترس<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ز مردم شنیدستم اینها و شاد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگشتم به خود غره وپر زباد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سری پر غرور و دلی پر سرور<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بکردم من آینده ی خود مرور<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

به هرکس رسیدم بگفتم همان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که گردم به زودی چنین و چنان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

دو چشمش پرآب و لبش پر زآه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که ای کاش ما را بدآن جایگاه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چه شبها و روزان پررمز و راز<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شدم غرق در فکر دور و دراز<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سرانجام آمد گه سرنوشت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شدم راهی انگار سوی بهشت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

برفتم همی سوی دانشگهم<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که بود آرزویم درآن پانهم<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بدیدم که رویش چُنان ماه بود<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چه کس از درون وی اگاه بود؟!!!!<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همان دم به من داده شد یک کلید<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

برو به اتاقت اتاق جدید!!!<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که زین پس بُوَد نام آن خوابگاه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بخوابی در آن هرشب و شامگاه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ببردم همی با خودم کیف و رخت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

اتاقی بُد آنجا پراز میز و تخت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

گزیدم یکی تخت ازآن میان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نهادم بساط خودم روی آن<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نگاهی فکندم به سرتاسرش<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که جاییست اینجا که تا آخرش<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بباید که مانم درآن هرچه هست<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که از ملک سلطان برایم سراست<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و وارد شدندی تنی هفت وهشت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

دلم زآمَدَنْشان بسی شاد گشت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بکردم سلام و بدادم درود<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگشتیم یاران جانی چه زود<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چو شب گشت آمد به ما وقت خواب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

گرفتیم از تخت ها هم جواب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چو بر روی بالش نهادم دو گوش<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ز چوبان تختم برآمد خروش<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شنیدم که میگفت بامن سَخُن<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که شر خود از روی من کم بکن<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یکی جیرجیر و یکی قارقار<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یکی هم صدایش بسان قطار<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و شد خواب آن شب به ما زهر مار<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چو خوابیدن اندر دل کارزار<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

سحرچون برآمد بلندآفتاب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

به چشمم شده این همه چون سراب<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

کیم؟چیستم؟من کجایم؟بگو<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

کجا بود این جا و این گفتگو؟<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بیامد همه چیزناگه به یاد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

پریدم ز تخت خودم همچو باد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

((کنم تخت خود را مرتب چنان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نباشد چو آن تخت اندر جهان))<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چپاندیم هرچیز را در کمد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

به تردستی چون ما به عالم نَبُد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همانجا که بودی چو میدان جنگ<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شده صبحدم چون گلستان قشنگ<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگشتیم خسته ازآنکادر تخت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شدیم ما گرسنه ازآن کار سخت<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

برفتیم بهر غذا سوی سلف<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

درآنجا یکی گربه بُد زشت و جلف<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

چو دیدیم گربه بکردیم داد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

وز آن داد در رفت گربه چو باد<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

از آن دم چنان بود احوال ما<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شده زندگیمان نظافت خدا<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

مرا نیست زین گفتنی ها مجال<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که گویم کمی بیشتر حسب حال<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ولی باید آن را به انصاف دید<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نباشد شرایط دراین حد شدید<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

به هرجا بُوَد چند هم نیکویی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

نباشد فقط کارمن بدگویی<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

که باشند یاران همخوابگاه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همانند خواهر در این جایگاه<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بگوییم حرف دل یکدگر<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

بخندیم ماها ز غم بیخبر<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

و آن سرپرستان چُنان مادرند<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

همی گاه از مادرم بهترند<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ولی کاش یک کار بهتر کنند<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

ز سخت گیریش کاش کمتر کنند<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

1-هفخوان در این مصرع همان هفت خوان است که به خاطر وزن شعر به این صورت نوشته شده است.<\/strong><\/p>\r\n\r\n

 <\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2014-02-26 15:11:07","content_date_event":"2014-02-26 15:11:07","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2014-03-08 15:16:22","content_date_register":"2014-03-08 15:06:53","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":0,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":418,"eid":418,"attach_title":"زمزمه های روان","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_150_64.webp","300":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_300_128.webp","400":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_400_171.webp","600":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_600_256.webp","900":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_628_268.webp","1200":".\/cache\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406_628_268.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":1803130406,"files":{"original":{"url":".\/file\/144\/attach\/201403\/24082_1803130406.jpg","width":628,"height":268,"size":0}}}]}]]